"Soet, ik wist dat ik het hen op een dag moest vertellen dus raapte ik al mijn moed op en riep hem aan tafel. J & L zaten daar mooi, te wachten op wat ik zou vertellen. Ik moedigde me aan om sterk te blijven, maar zodra ik het hen vertelde dat nonkel in het ziekenhuis lag, voelde ik de tranen opkomen.  J & L begonnen alletwee te wenen. L (die ietske ouder is) keek me aan maar durfde het niet te vragen... terwijl J me direct vroeg: 'gaat hij dood mama??'  "

Wanneer ik dit hoorde vraag ik mezelf af op welk moment dat we verleerden op direct te zijn? Wanneer komt het punt dat we ons willen sterk houden en niet willen huilen? Waarom kunnen we niet 'kinderlijk' zijn en gewoon direct alles vragen die we willen vragen, uiten wat we willen uiten, huilen als we willen uiten? Waarom? Tja ooit wil ik kinderen (zeker nu niet, nu ik hier vrouw des huizes ben besef ik maar al te goed dat het verdomd lastig is, respect voor mijn ouders die er vier ter wereld zette...).

Dit verschrikkelijk bericht stond vandaag op de startpagina van het laatste nieuws... Tijd om de benen te scheren, de tanden te poetsen, de zomerkleedjes boven te halen en te slenteren door het stad. Tijd dus om een lief te zoeken of wachten op gunstigere tijden (2012) of gewoon het alleenstaandebestaan inkleuren zodat je een kwalitatief bestaan kunt hebben zonder lief (want hey een lief hebben is niet altijd positief é, zoals een dichter zegt (toon hermans als ik me niet vergis.) liefhebben is meer dan een lief-hebben!!! En met deze wijze uistpraak zet ik deze zonnige dag in en ga ten volle genieten si! GEniet van de zon!

Vlaanderen telt kwart meer alleenstaanden tegen 2025

bijvoorbeeld als ik in mijn auto zit en het volgende liedje hoor....

Seems like it was yesterday when I saw your face
You told me how proud you were, but I walked away
If only I knew what I know today
Ooh, ooh

I would hold you in my arms
I would take the pain away
Thank you for all you've done
Forgive all your mistakes
There's nothing I wouldn't do
To hear your voice again
Sometimes I wanna call you
But I know you won't be there

Ohh I'm sorry for blaming you
For everything I just couldn't do
And I've hurt myself by hurting you

Some days I feel broke inside but I won't admit
Sometimes I just wanna hide 'cause it's you I miss
And it's so hard to say goodbye
When it comes to this, oooh

Would you tell me I was wrong?
Would you help me understand?
Are you looking down upon me?
Are you proud of who I am?

There's nothing I wouldn't do
To have just one more chance
To look into your eyes
And see you looking back

Ohh I'm sorry for blaming you
For everything I just couldn't do
And I've hurt myself, ohh

If I had just one more day
I would tell you how much that I've missed you
Since you've been away
Ooh, it's dangerous
It's so out of line
To try and turn back time

I'm sorry for blaming you
For everything I just couldn't do
And I've hurt myself by hurting you

Ik heb enorm veel mee van mijn vader, zowel uiterlijk aan innerlijk. Samen delen we ook een grote passie voor technologische snufjes, we kunnen elkaar helemaal zot maken over de nieuwste trendy laptop of over een cd-speler met usb stick en dergelijke meer (tja we zijn een beetje materialistisch). Toen vaderlief indertijd zijn eerste gps kocht was ik ook jaloers op zijn 'josephientje'(zo heette hij het ding) af en toe mocht ik het lenen en ik was er dan ook hevig van overtuigd dat ik ook zo'n ding wilde als ik mijn eigen auto had... Vandaag heb ik mijn eigen auto, maar nog geen gps dus mocht ik mijn vader zijn nieuw dingetje gebruiken zodat ik veilig en wel op mijn boerse bestemming zou geraken. Trots bevestigde ik het aan mijne car en croste door de straten...dat het madamke in kwestie een minder mooie stem had dan josephientje vond ik niet zo erg, dat ze altijd het woordje rechtdoor vergat te zeggen, daarmee kon ik ook nog leven, maar moest ze nu persé altijd zeggen dat ik te snel reed????(hey ook soms als ik niet te snel reed é)Telkens weer voelde ik me een slechte burger als ze me toeriep: 'u rijdt te snel, u rijdt te snel' Tja ik vermoed dat ik het toch maar bij een ouderwetse landkaart zal houden....

Scarlett Johanssons verwoordde het zo mooi in de film Lost in translation, het gevoel dat iedereen onder ons (denk ik) wel eens heeft, het gevoel van average te zijn, van normaal te zijn,niet uniek, van een gemiddelde persoon te zijn. De volgende statistieken geven mij een kort gevoel dat ik niet gemiddeld ben...JIHHHAAA!

De Belgische mannen zijn gemiddeld 1,76 meter groot en wegen gemiddeld 79 kilogram. Bij Belgische vrouwen bedraagt de gemiddelde lengte 1,64 meter en het gemiddelde gewicht 66,7 kilogram. Daarmee bevindt de Belg zich in het midden van een Europese rangschikking!