Velen onder jullie zien mij vooral als het meisje (al dan niet jonge vrouw) die haar vader aan het verliezen is. En natuurlijk is dat ook wel een groot stuk van mijn leven die heel vaak overweegt.

Maar daarnaast ben ik nog steeds de Soet van daarvoor, de Soet die er zo van houdt om te lachen, die geniet van een uitstapje in het stad, die houdt van nachtelijke gesprekken over alles en nog wat, dit houdt van haar familie en het samenzijn, die houdt van telefoneren over een banaal dingetje, die 'shopt till she dropped', die aangekondigde verassingen niet zo heel leuk vind daar ze altijd vind dat ze dan te lang moet wachten, die graag snoept, en zoveel meer...

i'm still the same girl i always were
i'm still the same girl i always were
A few more nights on the street that's all
A few more holes in my arm
A few more years

i'm still the same girl

With the same (sweet) smile that i always had
And the same (blue) eyes like the sun (?)
And the same clear voice that I always...(euh?)

i'm still the same girl

That  you love (hope so!)

Eigenlijk hoef je die zuurstofdarmpjes niet helemaal te bekijken,

Eigenlijk hoef je niet te luisteren naar de machine die telkens weer adem pompt,

Eigenlijk  moet je niet kijken naar het bed die  in onze living staat.

En ook de rolstoel naast de zetel is maar bijkomstig.

Als je gewoon doorheen de ziekte kijkt, dan zie je nog steeds diezelfde man, mijn vader, nog steeds de zotheid zelve die zijn darmpjes te hard aanspant zodat hij nog grotere flaporen krijgt, de persoon die optimist is, die mij zo hard aan het lachen kan brengen, die mijn kameraadje is, die mij plaagt uit liefde, die maar al te goed weet wat hij wil, die samen met mij niet op een normale manier op een foto kan staan tot ergernis van mijn moeder, dé liefde van mijn leven!

Tjah eigenlijk is hij niets verandert, alleen heeft hij er iets bij gekregen, een ziekte...

Die benen, die schoenen een directe link naar het  Dublin-avontuur: naar een productieve shopdag en naar het boek hollen en stilstaan (een chicklit). Bij het aankomen in Dublin stelden we al direct vast dat alles volboekt was en dat de enige slaapplek die nog open was te duur was. Met volle moed besluiten we om buiten te slapen. Gezellig wat vertellen, elkaar updaten over ons leven (want ja zussen die niet meer onder één dak wonen zien elkaar niet zoveel). We lezen elk op zich een stukje voor uit het belgische boekje. De politie komt eens kijken of alles in orde is met ons. Een dronken jongeman biedt ons een glaasje water aan en een grondeke fruitsap, maar vind het superjammer dat hij ons geen slaping kan bieden.

Snax in the City, dit had wel een leuke titel geweest om onze reis samen te vatten. Als we door de straten van Dublin liepen dat had mijn reisgenote, alais mijn kleine sisi enkel oog voor het eten: 'mmm Pools eten, WAW ze hebben hier burgerking, mac donalds en supermac's, 5 euro slechts voor pizza enzovoort. Terwijl mijn ogen meer vielen op de schoentjes en kleertjes... Ook de mensen lopen er heel veel Carrie Bradshawachtig rond!

De topper was toch wel het dorpje Glendalough, dé ideale plek om het kalmpjes aan te doen (of moet ik zeggen nog kalmer aan te doen) En ja die verre berg, die hoge berg, daar zijn wij opgeklommen. We hebben een gevorderde trip gedaan mét onze sportschoentjes en we zijn daar trots op!

Als ik nu eens de fotookes terug bekijk dan denk ik dat ik inderdaad misschien eens terug moet gaan en Ireland met een gezond lichaam moet meemaken (eens op zijn Dublins uitgaan want dat hebben we ook niet kunnen doen, door mijn ik-voel-me-te-moe-spirit), nog meer dorpjes en de rust opzoeken (beetje variatie drukte en rust). Ziezo Dublin in het kort en eens de schoondere kant!

When you're alone, and life is making you lonely
You can always go
Downtown

When you've got worries, all the noise and hurry
Seems to help, I know
Downtown

Just listen to the music of the traffic in the city,
Linger on the sidewalk where the neon signs are pretty
How can you lose? The lights are much brighter there...
You can forget all your troubles; forget all your cares, and go
Downtown -- things will be great when you're
Downtown -- you'll find a place for sure
Downtown -- everything's waiting for you

Downtown .... Downtown...

Don't hang around, and let your problems surround you,
There are movie shows
Downtown

Maybe you know some little places to go to
Where they never close
Downtown

Just listen to the rhythm of a gentle Bossa Nova
You'll be dancing with 'em too before the night is over,
Happy again...
The lights are much brighter there,
You can forget all your troubles; forget all your cares, and go
Downtown -- where all the lights are bright
Downtown -- waiting for you tonight
Downtown -- you're gonna be all right now...

Downtown...Downtown...Downtown...

Downtown!

Downtown!

And you may find somebody kind to help and understand you;
Someone who is just like you and needs a gentle hand to
Guide them along...
So maybe I'll see you there,
We can forget all our troubles; forget all our cares, and go
Downtown -- things will be great when you're
Downtown -- don't wait a minute more
Downtown -- everything's waiting for you...

Downtown...Downtown

Inderdaad geluk is het enigste wat ik nodig heb....

(al is wat geld, een goed lief, een schoon huis, wat zon, zure snoepjes, een bubbelbad, tijd, energie, vrije dagen, een betere gezondheid, meer slaap, orde in mijn hoofd, nieuwe ceedeekes, een nieuwe laptop met bijhorende ipod,.... ook al tijd welkom hoor!)

De trip is ten einde, na een weekje Ireland een weekje snotneus en opstoten van hoofdpijn is het voor mij wel goed geweest en keer ik terug naar belgie, deze keer zonder zusje.

Mijn zusje zet me af aan de bushalte en mijn laatste uurtjes kunnen beginnen, het kan al niet meer erger worden (dan ziek zijn op reis) of toch?

Ik neem de bus en vraag beleefd aan de buschauffeur of de airport the final destination is. Hij zegt kort 'neen'. 'kun je me een seintje geven als we er zijn vraag ik met mijn mooiste glimlach die ik kan weergeven' waarop hij nog korter zegt dat ik de luchthaven toch wel zal herkennen é. De enig plek die nog vrij was, was de laatste bank en die omgekeerd zat. In de donker probeer ik de luchthaven te zoeken, maar al snel word ik er misselijk van. Ik zet me naast een ander meisje die me beleefd de weg wil tonen. Eens aangekomen wil ik me verschrikkelijk haasten en scheur ik mijn trekzak daarbij (die ik leende van een vriendin). Een goed begin....

23u aangekomen in luchthaven, nog 7u en mijn vlucht vertrekt.

Mijn chips smaken me niet, ik vecht tegen de vermoeidheid tot een charmante Fransman vraagt of hij naast me mag zitten (zie je wel é sisi, als ik echt verlang om een boek uit te lezen op trein of in dit geval luchthaven, dan komt er altijd iemand me storen, maar deze keer vond ik het niet zo erg zenne...) En de minuten gaan wat sneller voorbij.

Check-in om 5u. Nog een uurtje te gaan en deze keer heb ik het boekenrijk voor mij alleen. Na enkele bladzijden besluit ik toch maar eens een bezoekje te brengen aan de luchthaven toiletten (openbare wc's is toch iets die ik zoveel mogelijk probeer te vermijden, geef me liever een propere struik dan een bevuilde wc zenne). De verschrikkelijke wc-geur verdoezeld me de nog meer stinkende verfrisser doet mij maagje keren en voor ik het weet hand ik boven de onhygiënische wc's met mijn nieuwe sjakos in mijn handen (Stel je voor dat hij iets oploopt). Het hoofdpersonage in mijn boek zou het super gevonden hebben (een anorexiapatiente) maar ik von het walgelijk.

Na een verfrissingetje nestel ik me terug in mijn luchthaven zeteltje en sla mijn boek open op de juiste pagina's na enkele lijntjes hoor ik mijn naam door de boxen met de vraag of ik me zo snel mogelijk zou willen aanmelden... Ik haast me naar het vliegtuig die ondertussen volzit en (ge raadt het wel) vertraging heeft (neen niet mijn schuld). En als dat nog niet genoeg is word ik ook nog eens misselijk op het vliegtuig. De airhostess mag niemand geen 'drugs' geven en het enigste dat ze me kan geven is wat water en ene doorzichtig plasieken kotszakje.

Geland! Oef eindelijk op belgengrond, waar ik nog enkele minuten moet wachen omdat er ene pasportcontrole is, dan moet ik nog eens op het busje wachten die me naar station voert (waar ik weer heen en weer geslingerd wordt en mijn maagje weer keert), op de trein wachten en net waneer ik denk dat het ergste achter de rug is kom ik in het station nog een frats tegen.

Een stotterende jongen probeert zijn verhaalt te doen op het perron, maar alle mensen negeren hem direct. Hij neemt plaats naast me en gewoon vertrekken of naar de andere kant kijken krijg ik echt niet over mijn hart dus ik luister als hij me vertelt dat het verwarrend is dat een weekendrooster en weekrooster zo verschillend is, dat hij houdt van planeten, dat er veel stress is op de wereld en dat er veel rommel op het perron ligt. Ik beaam alles wat hij zegt en vertrek dan om mijn trein te halen. En ja hoor Mister Laurent (ja ondertussen hebben we kennisgemaakt) volgt me. Ik haast me maar hij vind me, ik verplaats me en hij komt achter me. Ik weet het, tis niet schoon, maar na 24u geen slaap te hebben gehad heb ik echt geen zin in liefdadigheid of social work. Hij zet zich op de zetelblok naast me en na enkele minuten vraagt hij hoe laat het is. Ik hou me sterk en negeer hem een andere dame beantwoordt zijn vraag en hij gaat bij haar zitten, vertelt haar dat 2+3 vijf is en zoveel meer.

De trein heeft vertraging maar ik maak me er niet meer indruk, ik geniet van mijn autooke met eigen ceedeekes (sisi dat is gene stek op jou, maar ge weet dat ik mijn muziek gemist heb)

Nu ja zusje zo zie je maar é een vliegtuig hoeft daarom niet te crashen om niet echt ene supervlucht achter de rug te hebben gehad é.

Keuzes worden voor mij gemaakt

andere keuzes moet ik zelf nog maken

Stap voor stap ga ik vooruit

stap voor stap gaat hij achteruit.

Weldra ben ik terug.

Mijn muziek-citaat slash vraag van de avond:

Where do you go when you're lonely?
Where do you go when you're blue?

(Ryan Adams, met dank aan U!)

Mijn antwoord, dan kruip ik onder mijn fleece dekentje luister ik naar wat goede muziek en mijmer ik samen met Eend over waar de toekomst mij zou kunnen naartoe brengen.... 

I don't feel Pink

I don't feel Blue

I feel Purple today...

Ps. Valt het op dat ik weer internet heb?

In mijn vriendenkring is het thema 'woonst' superpopulair momenteel, we zijn er allemaal mee bezig. De één is reeds begonnen met renovatiewerken, de andere wacht op de loting van bouwgrond (heb je het asje?), nog een andere kocht een huis, daarnaast heb je ook nog iemand die gaat samenwonen bij haar oudere vriend die al een huis heeft (en er niets moet voor betalen of bijna niets) en nog een andere kiest voor de dure optie om nog een jaartje alleen te wonen (net als ik). Nu kwam ik die laatste gisteren tegen (of ja we hadden afgesproken) en wilde ze me toch wel het huis van haar vriend showen aan mij, hij woont in zijn ouderlijk huis (daar vader en moeder in Oeganda wonen momenteel) en zij hoopt natuurlijk dat ze dat later kunnen kopen. Ze toont me het hele huis van boven tot beneden. 'Dit dak zou ik wegdoen en er een dakterras van maken' 'oh die luster prachtig als je die later niet meer moet hebben geef hem aan mij.' Dit zou ik direct uitsmijten' 'Waarom ik opmerkt dat het meubilair duidelijk aan verandering toe is' Met een brede frons bekijkt de kersverse parnter ons aan, samen lachen we en zeggen we dat we maar aan het fantaseren zijn, maar zodra we buiten zijn zegt ze me dat ze soms denkt dat ze valt op het huis... Ik zet haar af en denk over haar woorden. Na een vruchteloze huizenjacht passeer ik langs Mister J en ik vraag me af of ik daar nu zou wonen mocht ik wat meer uithoudingsvermogen hebben, tjah is ene superschoon appartement. Ik denk aan Y, als ik met hem een leventje had begonnen dan zat ik nu in een ongelooflijk grote villa en kon ik elke dag een andere outfit aandoen, maar ik zou ongelooflijk ongelukkig zijn. Ik herpak me en realiseer dat heel even mijn praktisch verstand gewonnen had van mijn gevoel....