Soms vind ik de woorden niet

soms vind jij de woorden niet,

maar gelukkig vinden we elkaars stiltes telkens weer

Soms huil ik zachtjes als ik de tranen in zijn ogen zie

soms huil ik zachtjes als ik weet dat haar toekomst op zo'n jonge leeftijd al drastisch aan het veranderen is.

Soms huil ik omdat ik de pure liefde tussen twee mensen zo mooi en kwetsbaar vind.

Soms huil ik om woorden die mensen mij toespreken op een iets te harde toon.

Soms voel ik me zo ongelukkig, alleen, verdrietig en droevig,

maar dan merk ik al snel dat het leven te kort is om ongelukkig te zijn

En zie ik de glimlach op je mond als ik naar beneden kijk

zie ik hoe moedig ze vecht voor een eerlijke toekomst

hoe schoon liefde wel niet is

en welke mooie woorden andere mensen me toespreken

en dan weet ik dat het leven te kort is om ongelukkig te zijn

en voel ik me gelukkig, samen, syerk en optimistisch!

Grote gebouwen,

oppervlakkigheid,

 fashiongirls,

 sex and the city taferelen,

 starbuckschocolademelk,

 grote billboarden,

een echt nachtleven,

museums

tentoonstellingen a volonté

...

De stad die niet slaapt, ik kom eraan, althans ik maakte de belofte aan iemand dierbaars, dat mijn voornemens om er in 2008 te geraken zal waarmaken, cause i'm in a new york state of mind!!!!!

Nog een beetje sparen en misschien kan ik het dan kopen....

(mensen die willen sponseren, laat gerust weten, het moet niet altijd voor de armoede zijn in andere landen é...)

(voor degenen die zouden twijfelen....dit gebouw staat écht te koop é!)

Daar ligt hij dan mijn schone leren handtas waar het lint van is gesneuveld in de strijd van teveel dingen willen steken in éne handtas (maar ja ik wilde niet dat mijn knack én gabriel rios nat werden). Bij het legen van mijn handtas kwamen allerlei herinneringen boven, het kasticketje van een schoon truitje die ik kocht op de leuke meidennamiddag, enkele eurocentjes, een carrie-bradshaw gaatje in de voering, ... En net op het moment dat ik mijn handtas wil weggooien denk ik terug aan de dag dat ik ze kocht. We waren geen stel meer maar de chemistry was zeker nog niet verdwenen, maar ik zou niet plooien onder de hormonen...Ik weet nog hoe trots ik was dat ik in een klein brussels winkeltje mijne sjakos vond en hoe banaal jij materiele dingen wel niet vind maar blij was om me zo childisch happy te zien. Ik weet nog dat ik op de treinrit naar Gent mooi mijne sjakos gevuld heb met mijn andere aankopen... En net om die reden lukt he me niet zo goed om hem weg te gooien en besluit ik hem aan de kanten te leggen en probeer ik hem straks te herstellen...

Daar lag hij dan te slingeren in de gang, mijn zusje haar zap mama cd. Ik nam hem in mijn handen en liet hem na al die 'jaren' nog eens draaien. Direct kwam de sfeer weer naar boven, de sfeer van avontuur, van geborgenheid, van drang naar kennis en meer die jij bij me bovenhaalde. In gedachten was ik verzonken dwarrelde ik in mijn kamer en keerde terug naar de eerste keer dat ik je zag... Enkele uren later verscheen je op mijn scherm en vertelde je dat je van 'de andere kant van het land' weer eens naar mijn dorpje komt,naar het cafeetje van herinneringen...

*gewist*

Beter geen nieuwe tekst opzetten dan een saaie tekst erop te zetten!

Aan alle mensen die een enthousiasme bezitten in hun leven en dit op de één of andere manier met mij delen: bedankt!!! Vandaag besefte ik dat sommige mensen ongelooflijk saai kunnen zijn van naturen! Maar dat er gelukkig nog mensen zijn die enthousiasme bezitten die aanstekelijk werkt! Lang leven de enthousiastelingen!!!!!

Een kortje ode, vermits ik even ene inspiratieloze avond heb! 

Ochtendhumeur werd voor elkaar niet verborgen gehouden en wanneer we in het school arriveerden dan was die al weer voorbij. Onze dagelijkse bezigheden werden gewoon verteld op onze dagelijkse fietstrip van school naar huis. We maakten vurige ruzie, die we dan zo snel mogelijk weer bijlegden door elkaar een hand te geven. We speelden schooltje, winkeltje, brommertjes-cross, picknickten op het bergje, dansten samen, ... We weenden samen om een huisdiertje die doodging. We luisterden aandachtig naar elkaars nieuwjaarsbrieven. We deelden vriendschap voor zoveel jaren net zoals we emoties deelden en toch vraag ik me vandaag af, wanneer betraden we de grote wereld en vergaten we onze jeudige openheid???

Lieve mensjes die dit lezen, ik weet dat jullie ook moeilijk hebben, maar ga gewoon terug naar die jeudige openheid en wees niet bang, samen staan we sterk (helaas niet sterk genoeg)!

Als ik iets meemaak dan beleef ik dat altijd zo intens. Soms begrijp ik ze niet altijd en snap ik ze maar dagen, weken, maanden, jaren later. Soms kan ik ze niet verwoorden op het moment zelf maar vind ik het terug dagen, weken, maanden, jaren later... Dus wat ik nu hier neerpen, hoeft niet gisteren gebeurt te zijn...

Ik liet je los, dat weet ik wel, maar nooit liet ik je met beide handen los. Ergens hield ik je voorzichtig vast, was ik de persoon die je aan je kap vasthield als je de drukke baan moest oversteken, was ik degene die mijn hand voor je ogen hield als je dingen niet moest zien, hield ik mijn handen op je oren als je dingen niet moest horen. Maar altijd deed ik dat zo voorzichtig dat je er nooit iets van merkte. ik liet je lost dat weet ik wel, maar nooit met beide handen.

Het einde was nooit een einde, het was een begin, maar nooit was het duidelijk van wat het een begin was. En hoe noem je iets die tussen het einde en het begin ligt of tussen het begin en het einde? Het midden?

Ik liet je los, maar nooit met beide handen en daardoor kwam het dat we elkaar nog geregeld zagen. Ja, we moesten elkaar gewoon nog zien, want we hoorden bij elkaar, maar niet naast elkaar! Dat dacht ik altijd en ik was er zeker van, maar toen we daar zo zaten naast elkaar dan twijfelde ik even. Ooit ging ik volledig akkoord met de woorden van de fixskes en wenste ik dat je een héél klein beetje ongelukkig waart en dat je mij nog miste of toch nog een heel klein beetje. De gedachte dat ik vervangen werd was me net iets teveel..tot op die ene dag, we zaten daar zo mooi naast elkaar ook al hoorden we niet bij elkaar en na een lange stilte onthulde je me dat je niet gelukkig was. ik huilde zachtjes, mijn hart brak want je bent zo'n lieve jongen, maar ik was bang om mijn gevoelens verkeerd te interpreteren en buiten een traan en een knuffel kon ik je niet meer bieden. Ik hou je goed vast in mijn gedachten en ik zeg stilletjes 'see ya around!'

Ik weet nog toen ik al kind een pleister op mijn lichaam had en ik die moest verwijderen dat ik dat verschrikkelijk vond. Ik was telkens bang dat het pijn zou doen (en voor alle duidelijkheid mijn pijngrens ligt echt hoog). In zulke situaties was het altijd mijn moeder die me hulp aanbood.... ze verwijderde de pleister in één snak met de woorden 'de korte pijn!'....

Dit spreekwoord heb ik al heel mijn prille leventje in acht genomen. Ik liet mijn vier wijsheidstanden tegelijk trekken onder dit moto, ik koos voor tweede zit in plaats van een heel jaar zwoegen enzovoort... Ergens stond ik altijd achter dit spreekwoord, maar nu denk ik dat ik toch een nuance moet maken. Dit spreekwoord geldt enkel voor fysieke pijn, maar voor emotionele denk ik dat dit toch niet van toepassing....

Afscheid nemen doet pijn, maar het is beter dan nooit kunnen afscheid nemen. Langzaam zien doodgaan doet verschrikkelijk pijn, maar ik denk dat een plotse dood voor mijn pijnlijker zou zijn. Woorden die ik niet zou kunnen zeggen, ik zou het verschrikkelijk vinden...