'Je mag mijn balletjes in je handen nemen'

en

'Ik ben toch niet iemand die terugtrekt'

Was ik blij dat deze woorden uit een vrouw haar mond kwamen...

De zon verschijnt in ons land en dus moet ik mijn lichaam voorbereiden voor de betere tijden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik trok met veel moed en weinig tijd naar de zonnebank. De bruingebrandde, gespierde kerel begroette me heel sympathiek. En na mijn uitleg (gevoelige huid, zo kort mogelijk, de lichtste machien) wees hij mij de zonnebank aan. Ik legde mijn kleren op een hoopje op de stoel (lees niet  veel tijd), nestelde me onder de lampen en tracht het ding zo snel mogelijk aan de praat te krijgen, nadat ik me ingesmeerd heb. Vier minuten lig ik eronder en ik voel het al prikken. Ik probeer mijn zonnebrandcréme vanuit liggende positie te grijpen, maar het lukt me niet, ik open voorzichtig het ding maar ook al heb ik lange armen toch geraak ik er niet uit. Ik val als het ware uit dat machine en zo geraak ik aan de créme. Ik probeer me zo elegant mogelijk weer terug te plaatsen, maar ik verlies mijn evenwicht met als gevolg dat het brilletje van mijn hoofd valt  en naast de zonnebank valt en tussen de muur. Ik probeer het uit te halen maar geraak er niet aan, ik zoek middelen om dit eruit te krijgen en na nog geen minuut ligt het weer op mijn oogjes. 7 minuten... ik zit in de helft.. 9 minuten ik verveel me en heb een ongelooflijke drang om het snoepje dat op de handdoek ligt op te eten. Het snoepje valt...ik raap het op...zet de wind hoger en 'geniet' van de andere minuten... Met verbrandde buik en hals begroet ik de dude en hij zegt me dat ik me goed moet insmeren. IK lach vriendelijk (maar zeg hem niet dat ik daarvoor geen tijd heb vermits ik onmiddellijk na mijn 'beurt' uit moet) en vraag hoeveel beurten ik nog op mijn kaart heb...ongeveer drie zegt hij met de grote smile, waarop mijn smile groter wordt...

Eerlijkheidshalve moet ik een vervolgje maken op de vorige blog.... Mijn sportvoornemens zijn er nog steeds hoor, maar na dat ene dagje sportief wezen is het als snel weer opgeslagen...Ik was goed begonnen, op treffelijk uur uit mijn bed en aangekleed én zalig naar de markt om kippenbillen aan t spit (hmmmmm). Ik zag het zitten, maar na één aardappelbolletje en stukje kip voelde ik me misselijk....bed in is dan de beste kuur (want als ik pijn heb ga maar uit de weg dan...) pyjama weer aan, voor de tv... weer slecht eten (waarom zijn die fake-penny koeken van den aldi ook zo lekker é...), niet voor twaalf uur in mijn bed (zuslief doet me weer lachen en ja na één week stilte mocht mijn-aan-haar stembanden geopereerde vriendin weer praten dus wat wil je...) en de volgende ochtend om 6 u al paraat zijn. Na mijn werkshift mijn geld gaan verdoen maar voor het goede doel: een rood kleedje maakt me  gelukkig én kadootje voor mijn moeder maakt velen gelukkig (mijn zussen en broers die nu zich niets van het kado moeten aantrekken, mijn moeder en nog een gelukkige (hihi) en ik omdat ik graag kadootjes geef.

Stap voor stap zal ik knopen doorhakken (ja als je groot wordt moet je knopen doorhakken naart schijnt!), maar nu lekker met mijn avondeten naar little brittain kijken en mijn best doen om voor 12 u in bed te kruipen... (zijn jullie na deze confession nog trots op me )

De laatste dagen voel ik me niet kiplekker, maar al snel gaf ik de winter de schuld van dit gevoel. Het werd tijd dat het weer eens lente was en dan weldra weer zomer dan zou ik me al stukken beter voelen. Het is altijd gemakkelijker om te schuld op iemand of iets anders te kunnen steken, niet?

Vandaag moest ik echter met beschamende wangen toegeven dat het een te gemakkelijk excuus  was. Dat de oorzaak van mezelf niet kiplekker te voelen is, grotendeels aan mezelf ligt. Mezelf wat afzonderen en me laten meeslepen in mijn gevoel, graven in oude dagboeken vol herinneringen, lang slapen en ongezond eten.

Tijd om er werk van te maken dacht ik gisteren nog. Ik stopte vroeger met werken en reed met mijn nieuwe cd volle bak richting kust. Ik vertelde mijn moeder wat me bezighield en dat luchtte op. Ik keek naar het einde van wie wordt de man van Phaedra, babbelde nog wat met mijn broer en moeder, msnde nog wat, keek heel even tv en ging voor 12u slapen. Voor 9U30 mijn bed uit, gezond ontbijten om dan binnen het uur naar het zwembad te vertrekken en baantjes te trekken. Stipt 12u eten (groenten, vlees én patatten). Mijn andere nieuwe cd beluisteren (met dank aan de zus, super vind ik hem!!), om dan na de koffie een gezonde zeewandeling te maken met mijn moederlief. Sebiet weer stipt eten, badje nemen, kaartjes schrijven voor vriendinnekes,... En morgen weer een goede dag vol sport en muziek, want ja dat was het wat ik miste... (onder andere....

Give me one thing that made you happy today...

Ze miste hem soms een beetje, soms ontzettend veel, maar de laatste tijd was er zelden een moment waarop ze hem niet miste... Ze hadden een mooie tijd achter de rug, een fantastische tijd, maar al snel was dat niet genoeg voor haar. Andere mannen kruisten haar pad en hadden net iets anders te vertellen, iets luchtigers, iets indrukwekkender en iets minder bindend. Een einde maken aan hun verbintenis verliep niet vlekkenloos en eigenlijk een beetje te afhankelijk, toch was ze er zeker van dat ze de juiste beslissing genomen had. Maandenlang was ze overtuigd dat ze hem graag in haar leven wilde onder de categorie 'just friends' maar de laatste tijd twijfelde ze zo. Ze had nood aan zijn stevige armen, zijn zachte woorden tijdens een donkere nacht, zijn sussende woorden in haar oren toen ze eventjes haar verdriet naar boven liet komen, zijn aanwezigheid in een lege kamer,... Urenlang twijfelde ze of ze niet de man van haar leven aan de deur gezet had, of dit toch niet een verkeerde beslissing geweest was...Slapeloze nachten, ellenlange voor en tegen lijstjes, ingewikkelde interpretaties van woorden die hij haar nog steeds zomaar gaf konden haar niet helpen tot ze die ene mail kreeg....'onkruit vergaat niet'.... ze wist het weer, het was de juiste beslissing....

 Ik hou van goedgevulde weekends (zeker met fijne mensen die iets te vertellen hebben!). Op het programma vant weekend stond er onder andere Anima 2008. Na twee zonnige dagen met het maximume aan buitenlucht hielden we even halt bij de kleine cinema in de grote stad. Om de film Nocturna (voor de google-mensen, het is een fim van victor maldonado en adiran garcia!).Prachtige animatiefilm, supermooi!Ik ga niet het hele verhaal doen, maar hetgeen me aangreep was de fantasie die men in het verhaal had. Meer ene meer mis ik in tekenfilms de grote fantasie. Een leeuwenkoning bezit teveel echtheid. Geef mij maar filmpjes die de werkelijkheid overschrijden. Zo zie je in de film hoe mannekes ervoor zorgen dat de nacht goedverloopt. De ene vrouwtjes zorgen ervoor dat je haren snachts in de war gebracht worden, de andere mannetjes zorgen voor het licht in de straten, de katten helpen de kinderen slapen en het 'pssst mannetje' fluistert in pssst in de kinderen hun oren waardoor ze plassen in hun bed. De confrontatie met duisternis, het verliezen van personen in je leven, het komt allemaal aan bod op een prachtige wijze. Daarnaast heb je dan nog es een koddig getekend scenario met felle kleurtjes en mooie muziek! Voor mij de beste film van nu toe!ongetwijfeld!

Een stukje muziek-tekst wegens geen verdere inspiratie of uitingsnood!

You are a splendid butterfly
It is your wings that make you beautiful
And I could make you fly away
But I could never make you stay
You said you were in love with me
Both of us know that that's impossible
And I could make you rue the day
But I could never make you stay

(The magnetic fields,All my little words)

Met dank aan mijn muzikale stylist: Defille

Wist je dat er al krokussen in bloei staan?

(Nwat googlewerk blijkt dat dit volstrekt normaal is

want hun bloeiperiode loopt van februari tot maart,

maar dit tussen haakjes)

Zou dat de reden zijn dat het ik barst van de energie?