In Jesus moon zingt Nice Cave het volgende:

'People often talk about being scared of change but me i'm more afraid of things staying the same...'

De ideale verwoordingen om weer aan te tonen dat er een identiteitscrisis op komst is bij mij (en wat ben ik blij dat ik weer eens niet alleen ben die het moet doorworsten, een kameraad zit in dezelfde fase! Herkenning bij anderen doet zo'n goed en je voelt je er begrepen door in het leven!Merciekes jij daar!).

Waar zal mijn leven naartoe leiden en waar is de stap naar evolutie? Naar revolutie? Hoe kan ik die treden op geraken? En neen niet de trappen naar de kelder, de trappen naar de zolder? Eerst en vooral is het belangrijkste onder de mensen blijven, onder de stimulerende, enthousiaste mensen, die je zot en wild maken van die nieuwe dingen,nieuwe tonen, de leukste technologische gadgets, nieuwe clubs, nieuwe pubs, andere oorden,... Het geeft je een missie en doel om naar te gaan, het geeft je de drang naar verandering, maar die gaat helaas gepaard met onrust... Wat kies je dan? Drastische veranderingen daar is mijn ik'je nog niet aan toe, net nu ik een beetje op mijn plooi ben moet ik het ook niet opzoeken, so in the meanwhile sus ik een beetje mijn geweten daar een tussenplan op te starten, enkele cursussen te volgen, kijken waar ik wil geraken in mijn leventje en misschien een vijfjarenplan opmaken met things to do before i turn 30...

(humoristisch statement om het allemaal wat te relativeren!)

Velen mensen beginnen mijn blog te lezen en komen dingen te weten via deze blog en niet meer via gesprekken in het echte leven, mijn diepe gevoelens worden afgeschermd en er is een angst om dingen hier te noteren en het risico te hebben dat ze als echt ervaren worden en dus verkeerd geinterpreteerd zullen worden.

Redenen genoeg om deze blog in schoonheid te laten beeindigen ware het niet dat ik eraan verslaafd ben, dat ik deze virtuele interactie zou missen, dat ik de reactie'tjes zou willen behouden zonder meer... dat ik mijn virtuele vriendenkring (hihih) wil bewaren... Het dilemma van de dag!

Nog steeds geen internet op mijn appartementje, dus zit ik hier weer tussen de gentse vroege vogels in de bib... 

Nog steeds niet veel inspiratie...

Nog steeds hevige jeuk van die verdomde muggen...

Nog steeds leven tussen de verhuisdingen en met matras op de grond (maar er is verbetering op komst, mijn bed staat al in dozen bij me)

Nog steeds soms een beetje terughouden hier omdat ik te horen kreeg dat er meer mensen mijn blog lezen dat ik vermoed (lieve mensjes maak je toch bekend!)

Nog steeds volop aan het genieten van de zomer

Nog steeds een groot gemis dat mijn papie er niet meer is

Nog steeds zo dankbaar dat ik vriendinnetjes en vriendjes heb

Nog steeds vind ik het fijn om es in bloggenland te vertroeven

Nog steeds ben ik superblij dat ik de gentse feesten doorstaan heb en wil ik als afsluiter verwijzen naar een andere blog, waarop er een fragmentje staat van mijn favoriete band: http://angeltrash.blogspot.com/ (enjoy en laat jullie mening horen!)

Groetjes en tot een volgende bib-bezoek, housewife S. moet nu patatten gaan schillen...

Ooit kreeg ik van lieve vriendin een cd met de liedjes van Eternal sunshine of a spotless mind. De gekopieerde cd zat mooi verpakt in een zelf ineengestoken hoesje waarop ze in de binnenkant in haar beste geschrift geschreven had: 'Relaties zijn vermoeiend maar o zo boeiend!'

Ook onze lieve vriend Carrie Bradshaw had een schone quote over hetzelfde onderwerp: "Later that day I got to thinking about relationships. There are those that open you up to something new and exotic, those that are old and familiar, those that bring up lots of questions, those that bring you somewhere unexpected, those that bring you far from where you started, and those that bring you back. But the most exciting, challenging and significant relationship of all is the one you have with yourself. And if you find someone to love the you you love, well, that's just fabulous."

En ook ik sta soms stil bij het fenomeen relaties: een vriendschappelijke relatie die evolueert van oppervlakkig elkaar kennen, naar intens elkaars zwakke plekken en fantastische kanten kennen. Een liefdesrelatie; twee mensen die elkaar niet kennen die plots verliefd worden en samen door het leven gaan, je komt het wel vaker tegen en telkens weer vraag ik me de vraag hoe komt die chemistry er nu plots en kan je soms zeker zijn van een liefdesrelatie zoals je zeker kan zijn van een vriendschappelijk relatie. Ik vraag het levensdeskundigen, mensen die al meerdere jaren samen zijn. Ik stel me openlijk de vraag of je zeker kunt zijn van een liefdesrelatie en meestal wordt mijn ernstige vraag beantwoord door een een glimlach en de (voor mij) banale woorden: 'je voelt dat gewoon aan...' maar hoe voelt dat???Hoe weet je dat? En opnieuw glimlachen ze en daarmee wordt het gespreksonderwerp afgeketst.... Gelukkig zijn er ook nog andere mensen die me laten weten dat zij, ondanks de schone blinker aan hun vinger, niet kunnen spreken van zekerheid, maar het een keuze noemen...

Ik ben een gelover van de liefde (mijn ouders waren het ideale voorbeeld dat het kan!), maar de laatste tijd, als je hoort dat een prachtig koppel na twintig jaar elkaar verlaten, als je hoort dat een collega, mama van twee kindjes niet gelooft in monogamie, als X Y verlaat voor Z en dan toch nog naar Y terug gaat once in a while dan voel ik soms me het naieve meisje van toen, maar ik een verkondiger, een volharder, een koppigaard en ik zal en wil ooit aantonen dat het wel kan en bestaat!

(Eindelijk eens in de plaatselijke bib geraakt...)

Eindelijk ben ik gearriveerd in de stad waar ik zo op verliefd geworden was, de stad die ervoor zorgde dat ik al mijn zekerheden (lees: vast werk, vaste woonst) overboord gooide, de stad vol mogelijkheden! De stad waar herrinneringen reeds gemaakt zijn en waar er nog vele herrinneringen op komst zijn geloof ik en waar ik stap voor stap opnieuw zekerheden probeer op te bouwen.

De feesten in Gent zitten nog in mijn kleren of de feesten in Lokeren staan al weer op me te wachten. De zomer doet altijd goed, zoveel leuke dingen dat de mindere dingen (lees werken en kuisen in appartement) een klein beetje uitstel krijgen...maar ik geraak er wel en ik geniet volop!

Duizend blogtekstjes zijn reeds in mijn hoofd opgemaakt maar door mijn internetloos appartement zijn ze één voor één verdwenen en nu ik op internet geraak blijk ik inspiratieloos te zijn... Verschrikkelijk. Ik doe mijn best om sebiet (als ik weer een beetje tijdskrediet krijg om te bloggen in de bib een thema aan te snijden, hét thema die mijn al heel mijn leven bezighoudt: relaties!)