Ge kent het wel, de periode dat je weet dat je uw zomerjurkjes nu wel definitief in de andere kleerkast mag hangen, dat alle blaadjes van de boom vallen, de donkere wolken verschijnen, dat je een stomme muts moet zetten op je net zo mooi liggend kapsel, dat je een dikke trui moet aandoen die je lichaam absoluut niet tot zijn goede recht laat komen, dat de koude in je lijf zit, je neustopje er bijna afvriest en je voeten idem dito. Inderdaad de periode waarop je begint te voelen dat de winter op komst is.

Speciaal voor de mensen die gevoelig zijn aan deze periode,

deze how to beat the winterblues-lijst:

- smeer u in met after sun en misleid uw lichaam en geest

- hou gezellige vriendenavondjes met warme chocomelk en vele spelletjes

- leg een zomerhit om 

- zet uw verwarming héél hoog en doe je favoriet zomerjurkje aan en uw slippers

- neem een hete douche, smeer je huid in met veel douchegel (voorkeur één met een exotisch geurtje zoals taïthie of dergelijk)

-eet een ijsje!

Veel plezier!!!

(Andere tips zijn welkom!)

Jarenlang al zoek ik droevige muziek op, het liefst muziek waarin liefdesverdriet aan bod komt of de verscheurende keuze tussen twee liefdes.

Jarenlang keek ik naar drama films en kon ik huilen omdat men X verteld had dat mister Jiggles niet naar de muizenhemel ging. 

Jarenlang las ik drama boeken en vond ik het verschrikkelijk dat het boek geen happy end had, telkens weer vond ik het erg!

jarenlang keek ik naar series en zat dan te snifferen als ik de moeder hoorde vertellen hoe haar junk-zoon weggelopen was, wat ze had bijgehouden en moest ik mijn neus snuiten als ze zoon en moeder dan bij elkaar brachten in één zelfde studio of als de zoon niets meer wilde te maken hebben met de zoon.

Op de dag van vandaag, na het nodige drama in mijn eigen leven, blijf ik toch genieten van de drama in muziek, film en tv. Misschien op een andere manier, dat zou kunnen maar toch heb ik het nodig in mijn leven. I guess i always will be a dramaqueen.

Aanrader liedje met dan aan de enige echte Fille:

Elephant van Rachael Yamagate

Met mijn favoriete quote van het moment in:

'So for those of you falling in love, keep it kind, keep it good, keep it right. 
Throw yourself in the midst of danger, but keep one eye open at night'

The girl? Ikzelf!

The plan (= de doelstelling)? Gezonder leven!

Uitvoering: 

- minder pita eten

- mijn diepvriezer vol steken met bereidde gerechten 

- drie keer per dag eten

- niet elke dag chocolade eten

- minder chips kopen en eten

- elke dag 1/2u buitenlucht opsnuiven

- minimum één keer per week sporten (zwemmen;lopen, squash...)

- vers geperst sinaasappelsap drinken in plaats van een chemische vitamine c elke dag!

- mijn ontgiftingskuur starten

- ...

marge: één keer per week wat ik zondigen!

'Make love no war' een seventie spreuk die ik nog steeds 'in' vind en als je het mij vraagt af en toe eens zou moeten uitschreeuwen. 

00u30 met een voldaan gevoel scheur (voor de mama die dit leest, ik hou me aan de voorgeschreven snelheid!) ik over de autosnelweg. Steek ik mijn richtingsaanwijzingers aan op weg naar 'mijn' stad. Ik rij onder de brug, waar meerdere malen een fiets over de railing te bengelen hangt en kijk dus in een automatisme naar boven om te kijken of dat ding niet op mijn auto zal knallen... Mijn blik valt op een ruziemakend koppeltje in de midden van de nacht. De jongen knelt het meisje tussen zijn twee armen en duwt haar tegen de railing. Even voel ik me in één of andere spannende film en zie het meisje al bengelen aan de brug, maar mijn realiteitsvermogen komt snel naar boven. Ik stamp op mijn rem en toeter zonder na te denken. De jongen kijkt me recht in de ogen aan, laat zijn hoofd hangen en haalt zijn schouder op. Ondertussen is het meisje los uit zijn klem, snelwandelt ze verder, schreeuwt hem nog dingen na en verdwijnt op uit mijn zicht...de jongen volgt...

En misschien had ik hier beter uit mijn auto gestapt me ingeleefd in de jaren 70 en de slogan 'make love no war!' gescandeerd...

(Mijn eerste blog vanuit mijn appartement!!)

Het was al een tijdje geleden dat ik mijn grootouders nog eens bezocht had, dus nadat ik samen met mijn moeder een taartje gegeten had, deden we ons frakske aan en wandelen richting hen. Het tafel was gedekt vol lekkernijen en de stoelen waren ingenomen door allerlei kwebbelende mensen. Ik zette me in de zetel en direct viel mijn oog op mijn grootmoeder haar kettingetje: een gouden ketting met daaraan een zo'n medailletje met een vrouwenhoofdje...prachtig!!Ik vertelde haar het droevige nieuws dat ik ook zo'n broche had gekocht in New York maar dat ik het onlangs om de trouw van een vriendin verloren ben (en ik tevergeefs heb proberen te achterhalen waar ik verloren heb...). Ik gaf haar aan dat ik het zo ontzettend jammer vond want dat het zo mooi was en dat iedereen het ook zo mooi vond (en als ik nu de foto van ik met mijn broche zie, breekt mijn hartje een beetje...). Mémé leefde zich helemaal in

Even later hoor ik mémé van achter me mijn koosnaampje scanderen; Soetje, Soetje, kom eens. Ik verdwijn achter de deur en ze toont me haar verrimpelde hand, ze open het en toont me een gouden broche met een vrouwenhoofdje... met een zachte stem zegt ze : "da's voor jou!" Ook al was haar broche minder schoon dan de mijne en vond ik het maar een comme si comme ca'tje het enigste wat ik deed was spontaan mijn grootste glimlach bovenhalen, haar vastnemen en mijn zachte kaken tegen haar kaak houden en op dat moment weet je wat liefde is...