In het Caermersklooster in Gent liep er een tentoonstelling (lymphoma) van lieven herreman (www.lievenherreman.com ).Daarin toonde hij verschillende foto's uit zijn dagelijks leven, het begin van het kankerproces, het begin van een prille liefde. Ik heb de tentoonstelling niet kunnen bekijken (en misschien zou dat gewoon een beetje een domper zijn op de leuke met vriendjes-samen-zijn-dag), maar het greep me wel.

Hieronder voor het eerste een openhartig gesprek, als ode aan mijn vader, als ode aan mijn moeder, als ode aan de liefde!

Elke dag opnieuw word ik geconfronteerd met het feit dat mijn vader kanker heeft. Mensen vragen hoe het met hem gaat, de verpleegster komt op huisbezoek, er zijn afspraken gemaakt met de pneumologe, de pilletjes staan in de keuken, de middagdutjes worden een beetje uitgebreider, ziekenhuisbezoeken worden geregeld,... Geen enkele dag gaat voorbij zonder te denken aan kanker. Maar toch mogen we niet vergeten dat er ook naast kanker zoveel moois is in het leven. Wanneer mijn ouders elkaar tot straks kussen, wanneer mijn vader een heerlijke maaltijd maakt, wanneer moeder bij de inkopen toegeeft aan zijn 'goestjes', wanneer vaderlief geconcentreerd zijn camionetten omtovert in een mobilhome, wanneer ze samen een reis plannen, wanneer ze samen in de zetel onder hun fleece-dekentje zitten, wanneer ze knuffelend in de keuken staan dan besef ik dat er meer is dan kanker alleen...