In een flits zag ik weer de plek voor me heen,

voelde ik de warmte die er heerste,

zie ik weer de blikken die kruisen in de kamer, 

vaak wenste ik er nog één keer te zijn,

nog één keer,

maar liefst geen laatste keer. 

De realiteit zegt me dan het niet mogelijk is

maar de fantast in me beweerd het omgekeerde.

Als ik goed mijn ogen sluit dan geraak ik er weer 

en lach ik al huilend.

Wil ik roepen dat ik terug wil naar die plek,

maar dan zegt een wijze man me: 

Ga nooit terug naar een plek waar je ooit gelukkig bent geweest. Dat loopt altijd op een teleurstelling uit. Je hebt er in je herinnering iets bij opgeteld en dat blijkt er dan helemaal niet te zijn. En in plaats van dat er weer af te trekken, geef je die plek de schuld.

wat ben ik blij met ik nog dingen kan herinneren...